سیستم عصبی به دو بخش اصلی قابل تقسیم است:
اعصاب از سلولهای ویژهای به نام نورون تشکیل شدهاند. نورون واحد ساختمانی و عملکردی دستگاه عصبی است. بافت عصبی همچنین دارای سلولهای پشتیبان به نام گلیال و یا نوروگلی است.
نورونها، اصلیترین یاختههای عصبی هستند. این یاختهها وظیفه ترارسانی دادههای عصبی را بردوش دارند. آنها این کار را از راه هدایت تکانههای الکتریکی انجام میدهند. نورونها از راه زائدههایی بنام دارینه دادهها را دریافت کرده و از راه زائدههای دیگری بنام آسه (آکسون) دادهها را به یاخته سپسین ترارسانی میکنند. جسم یاختهای نورونها، پریکاریون نام دارد. این یاختهها تقسیم نمیشوند.
نوروگلیها یا یاختههای گلیال، یاختههای پشتیبان دستگاه عصبی هستند که وظیفه حمایت از یاختههای عصبی را بر عهده دارند. یاختههای گلیال سیستم عصبی مرکزی را به هم پیوند داده و به طریق فیزیکی و شیمیایی از آن محافظت میکنند. علاوه بر این مواد شیمیایی و غذایی مورد نیاز یاختههای عصبی را فراهم میآورند. نورگلی ها دارای سه ویژگی زیر هستند: 1-اکثرانها فاقد هسته هستند 2-همه ی انها سلول غیر عصبی اند 3-تعداد انها در یک بافت عصبی 5 تا 10 برابر نرون هااست
اگرچه یاختههای گلیال کوچکتر از یاختههای عصبی هستند ولی از نظر تعداد ۱۰ تا ۵۰ برابر یاختههای عصبی هستند به طوری که نیمی از حجم مغز و نخاع را شامل میشوند. این یاختهها به چهار دستهٔ کلی تقسیم میشوند:
سلولهای شوان و اولیگودندروسیتها وظیفه ساخت میلین را در بافت عصبی انسان بر عهده دارند.
برچسب: بافت عصبی,بافت عصبی مغز,بافت عصبی نخاع,بافت عصبی انسان,بافت عصبی چیست؟,بافت عصبی بدن,بافت عصبی ppt,بافت عصبی معده,بافت عصبی ویکی پدیا,بافت عصبی مخچه,
نویسنده: هستی فراهانی